เออ!!ก็ผมมันตัวซวยนี่ครับ_บทนำ
posted on 25 Mar 2009 15:36 by tunbow“เฮ้ย! นั่นมันไอ้กานต์ตัวซวยนี่หว่า”
“เฮ้ย! ได้ข่าวเมื่อเช้ามึงตกบันไดอีกแล้วหรอ”
“แม่งซวยว่ะ กูได้ข่าวว่าแฟนมึงเพิ่งทิ้ง555+ คนไรวะแม่งซวยทั้งวัน”
“ทั้งวันที่ไหนไอ้เจษ ไอ้กานต์มันซวยทุกวันอยู่แล้วต่างหาก”
“เฮ้ย ไปกันเหอะว่ะ เดี๋ยวแม่งติดเชื้อซวย”
ซวย.............
อีกแล้ว.............
แม่งซวย....ทั้งวัน...ทุกวัน ตั้งแต่เกิดมามีวันไหนบ้างไหมวะที่มันจะไม่ซวย ซวยมาตั้งแต่เกิด...ใครอยู่ใกล้ก็พลอยซวยตามไปด้วย ขนาดพ่อยังนี้ไปทำงานอยู่กินกับเมียน้อยที่ต่างจังหวัดเลย ทิ้งให้อยู่กันแค่2คนแม่ลูก แม่งชีวิตนี้มันจะซวยไปถึงไหนวะ เบื่อจริงๆกับไอ้ชีวิตเฮงซวย
ใครคนหนึ่ง หน้าตาธรรมดา สวมแว่นหนาเตอะ ตัวไม่ค่อยสูง นั่งหลบอยู่มุมสุดหลังห้องคนเดียว ค่อยๆเก็บหนังสือเรียนกับเครื่องเขียนลงกระเป๋าอย่างเหม่อลอย มองไปทางสนามบาส ก่อนจะสะพายกระเป๋าช้าๆแล้วค่อยเดินกลับบ้าน ขากลับเดินมองสนามบาสทุกวัน จำได้ว่าตัวเองชอบบาสมาก แต่ไม่เคยมีใครให้เล่นด้วยเพราะเป็นตัวซวย จนตอนนี้แทบไม่ได้แตะเจ้าลูกกลมๆสีส้มนั่นอีก“โป๊ก!!”
กานต์ลูบหัวเบาๆ ก่อนหันไปตามทิศทางที่โดนบอลอัด
“เฮ้ย ไอ้ตัวซวยมึงส่งบาสมาให้กูมาดิ” กวนตีน นี่มันคือประโยคขอร้องร้องให้ชาวบ้านเขาส่งบอลให้หรือไงวะ
แล้วเมื่อกี้ปามาเต็มๆหัวกูเลย ไอ้คำขอโทษสักคำเนี่ยไม่มีเลยเนอะ คนเรา
“ส่งมาเร็วๆสิวะ ชักช้าจริงโว๊ย!!” น่าน มีการเร่งอีก กูไม่ใช่คนใช้มึงนะไอ้เวรนี่ สั่งจริงวุ๊ย ส่ายหัวอย่างเซ็งๆก่อนจะทุ่มบาสส่งให้โดยโดนหน้าไอ้คนที่เข้ามาหาเรื่องมันเต็มๆ
ด้านคนโดนบาสทุ่มกระแทกหน้า ข่มโมโหไว้
เฮ้ย!! ไอ้ตัวซวยมันเป็นบ้าไรของมันวะ แค่ขอให้ส่งบาสมาให้แค่นี้แม่งเสือกทุ่มมาเต็มๆ ไม่รู้หรือไงว่าใครกล้าหือกับกูมันไม่ได้ตายดีกันทุกราย เดี๋ยวไอ้นี่เดี๋ยวมึงจะเจอดี เล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับไอ้หนึ่ง....